VARGI

Vargılarım gerekleri kırdı Yeni algılarım orada büyüdü Yargılarım, birer yalandı Hepsi yargılanıp gömüldü Eski günlerin kasvetli duvarları Yıkıldı, saydam camlar görüldü Aydınlık örttü karanlığı Ve karanlık süpürdü ışığı Günüm de gecem de teke düştü Böylece okunan sözleri aldım Öylece durdum ve baktım Vargıya asla yol olamazlardı Üşenmedim, hepsini çöpe attım Gerek dersem vargılarım içinde Kum tanelerinden algılar düşüne Bu düş rüyadan uzak gerçektir Varılmaz da düşüne düşüne Kaç kalem kırılırsa kırılsın Gidişim hak, dönüşüm elimde Bir kelebekte kanat gibi Ne yersizim ne de yerinde Bende tutar yan bulamaz piçler Babaları değilim neticede Ne iyilik ne kötülük umurumda İşim yok sefaletin ikizleriyle Art ardalık arayan Meczupların gözlerine İyi bak, korkutma Gerek varsa gülümse Sınıfa koyarlar belki Ama beni sınıflandıramazlar Rafta doğmaz hiçbir kitap Ama onlar gibi yaftalayamazlar Kaç adım kaçarım, bilmem Ama kovalayanı mutlaka avlarım Ne ceset tanırım ne dumanım Okların ucunda ben varım Renklerin dışında, boyaların içinde Adımlarım dışında benim içeride Kış rüzgarlarının kalın ensesinde Öyle esip duran bir ben varım -VEHYOR-